Daar ben ik dan….Karlijn van Dongen, geboren op 9  mei 2010 om 9.50 uur. 3860 gram en 52 cm schoon aan de haak.

De carnaval was weer top dit jaar. Voor Naomi waren het 4 lange dagen werken, maar feesten en beesten zit er toch niet in. Voor mij was het wel zonder bier, maar het was toch een geslaagd feestje. Zaterdagavond kroegentocht met vrienden, terwijl Naomi de kost aan het verdienen was. En zondag de optocht bekijken bij de platte kar en je warm dansen. Vroeger met bier dit jaar met thee of warme chocomel, maar uiteraard weinig van de optocht gezien. Het was dus weer gezellig ‘s avonds traditioneel frikadellen eten bij een vriend en om 19 uur moesten wij oppassen op de kleine van mijn broer, want die gingen nog een avondje door carnavallen.
We zeiden nog tegen elkaar volgend jaar zitten we met de kleine bij de optocht of slaan we de optocht een jaar over.

Donderdag was Naomi een beetje hieperdepieper, de 9 maandenbeurs. Ze had zich er al een paar weken op verheugd en vandaag is het zo ver. Naomi en haar moeder naar de negen maandenbeurs ik ging na mijn werk de hondjes uitlaten van de ouders van Naomi. En mijn tijd nuttig besteden met de ps3 en een bak chips uit de voorraad kast van schoonmoeders. ‘s Avonds kwamen de dames weer thuis met een tas vol lakentjes en andere dingetjes. Nou zijn we bijna klaar met spulletjes kopen voor de kinderkamer. En alsof je een nieuwe auto moet kopen, we hebben er 1 gevonden ( de kinderwagen)
Zie je op internet een leuke kinderwagen ga je ‘s avonds met je schoonouders naar de winkel om hem even op te pikken, maak je met de verkoopster een praatje en word je kinderwagen afgekraakt. Het kindje kan er niet goed genoeg recht op inzitten. Kosten van dat ding zijn al  50% van mijn wajong uitkering, maar toen kwam ze met een ander modelleke. Gelijk een  duurder modelleke van bijna 100% wajong uitkering.
Ik als Jeroen van dongen vond dat nog al wat. Ook al kregen we de kinderwagen wel van mijn ouders. En als het bedrag te gek zou zijn gedeeltelijk van mijn schoonouders. Maar dan nog!!Ik ben ook zuinig met andermans geld, haha. We gingen er nog maar eens een nachtje over slapen.
Uiteindelijk hebben we toch model 1 gekocht, een mooi modelleke van 50% wajong en de tijd zal het leren of het duurkoop of goedkoop zal zijn. Bij de andere babyzaak werd dit modelleke namelijk wel aangeprezen en bleek duidelijk dat de zitting wel rechtop kon.

Gisteren hebben we de kamer zo goed als af gemaakt . De pa van Naomi kwam effe met zijn drilboor langs om 2 gaten in de muur te boren en wat vind ik dat zonde hè! Heb een jaar geleden veel geld en moeite gestopt in die mooie muren en ieder gaatje die we gaan boren in MIJN muur doet pijn in mijn nac hart. Maar zo als ik al tegen  Naomi zei; De kamer van Pleun is toch al vergeven, want voor je het weet is Pleun bezig met een mooie Picasso op MIJN duur behangen muurtje.

Nee, natuurlijk is de naam Pleun is niet de echte naam.
De echte naam weten we al sinds december en moeten we geheim houden en dat is moeilijk.Vrienden zitten te raden wat het zal worden en vooral mijn schoonmoeder kan goed doorzeuren. Tot  afgelopen vrijdag. Haar Verjaardag.  Wij haar ’s morgens toezingen via de telefoon. Van te voren hadden we afgesproken dat we haar zouden vragen wat ze wilde hebben voor haar verjaardag. Haar kennende is dat dus de naam. Dus wij hadden bedacht dan noemen we de naam Kim. Daar trapt ze dan wel in dus wij bellen zingen en vragen wat wil je met je verjaardag  en joke antwoordde als verwacht. Ze wil de naam wel weten en ik roep heel hard op de achtergoed de naam van …. krijg je pas met haar verjaardag te horen.
En wat doe ik onbewust….. zeg de echte naam van het kind!!! DOM DOM DOM uren lang hebben we in een stuit gelegen van het lachen. Oma in spé is nu wel uit de droom, daar kan ze niet meer zo nieuwsgierig over doen.

Met ons gaat verder alles goed Naomi is vanmorgen bij de verloskundige geweest. 28 weken en 6 dagen zijn we al! Dus we zijn lekker zwanger. Pleuntje groeit goed, hartje klopt mooi. Naomi heeft wel meer last van vermoeidheid, dus moet wel eventjes een suikertestje laten doen en ijzergehalte laten prikken. En dan over 4 weekjes weer terugkomen.Met mij gaat het redelijk goed of gewoon redelijk slecht. Ik heb een ct scan gehad en er zijn 2 slechte longvaatjes gevonden, waardoor ik weer regelmatig wat bloed ophoest. Dus die zullen we wel weer eens dicht moeten laten maken en ik heb er totaal geen zin in. Niet voor de behandeling, maar meer het nut ervan. Ben al een paar jaar bezig met die adertjes in de longen.. Of ze gaan weer open na de behandeling of er komen steeds nieuwe slechte adertjes bij, maar we zullen wel zien wat het deze keer gaat doen. Voor de bevalling ga ik dus nog maar eventjes een keertje logeren in het Erasmus MC. Maar eerst gaan we eind maart een weekendje naar de Ardennen met vrienden en vriendinnen. Daarna heeft Naomi verlof en kan ik mooi voor de embolisatie gaan  voor de kleine meid zich meld. Voor eind maart was helaas niet mogelijk, gezien de wachtlijst. Geen spoed is wachten he…

Mensen, groetjes van Jeroen en Naomi

Zo nu schrijf ik maar eens een stukje. Naomi heeft het druk met werken, zwanger zijn en dan ook nog de huishoudelijke taakjes. En dan nog een lieve man…..
Ik heb meer tijd, dus neem ik het maar even over. Eindelijk een nieuwe update.  

 We zijn nu in week 27 en eindelijk genieten we van de zwangerschap van Naomi. Haar buik begint echt te groeien. Ook  begint ze meer last te krijgen bandenpijn ofzo. En  veel vaker naar de wc. Ik als papa in spé merk wel dat Naomi zwanger is. Hahaha ze kan soms wat minder hebben van man lief en na het werken is moe. Net als de eerste 3 maanden moe moe en nog meer moe. Ik zie Naomi gewoon zo genieten van dat ze zwanger is en dat haar buik groeit. Een dag voor de jaarwisseling kwam ik uit het ziekenhuis, na drie weken antibiotica kuur. Het was het  tijd om naar huis te gaan, die avond heb ik voor het eerst onze kleine voelen schoppen.  Nou dat is echt prachtig. Momenteel schopt het een stuk harder en voel je het niet alleen, maar kan je het gewoon zien bewegen. Echt heel maf.

Wat ik van de zwangerschap vind.. Ik geniet er zeker van, maar  op een andere manier als Naomi. Die is immers 24 uur per dag zwanger. Ik vond de 20 weken echo spannend. Natuurlijk op de eerste plaats of er alles goed en gezond uitziet, maar we zaten elkaar zo te plagen met of het een jongen of een meisje  zou worden.  Het is  dus een meisje!! Zo dat is wel effe wennen. Als ik dan vader word, wat ik al nooit had verwacht,  dan zal het wel een jongen zijn. Goede excuses om een race baan te kopen, want die vind ik dan zelf ook vet. En als mijn kind 12 is, samen op de ps3 games spelen, maar met een meisje met poppen spelen en de hele dag k3 luisteren is nu nog wat onwennig. Ik heb  dus even een dagje moeten wennen, maar ben dol en dolgelukkig dat we een dochter krijgen! Poppen en barbies zullen vast ook heel leuk zijn. En voetbal is ook voor meisjes. Een vriendin van Naomi kwam met k3 cd’s, kan ik al zo vast oefenen.

Ik merk wel dat als je vader word dat je voor het eerst echt over die toekomst na gaat denken. En dan worden sommige dingen toch wel beangstigend. Stel je voor dat ik het lichamelijk niet meer aan kan . Afgelopen jaar heb ik best veel in het ziekenhuis gelegen en als ik weer thuis ben gaat het best snel slechter met mijn longen.

Bij het screenen voor de kinderwens heb je makkelijk lullen. Dat is bijna drie jaar geleden en toen ging het met de longen ook wat stabieler.Maar straks is het voor het echt, dan hebben we een kindje.Naomi zal toch moeten gaan werken en ik word de Hennie huisman. Kan ik dat dan wel aan?
Ik kom elke keer tot de conclusie dat ik al heel mijn leven zo normaal mogelijk heb geleefd.

En ook in tijden dat het minder ging, en dat ik 3 a 4 opnames per jaar had, leefde ik met de dag en ging het me goed af.  Bij de screening en samen waren we er al van overtuigd dat als het slechter met mij zou gaan, de kinderwens er toch is. En het is denk ik ook wel normaal dat je het soms eng vind. Nu komt alles eng dichtbij en heb je van die dagen dat je zit te piekeren. Maar al met al ben ik kei blij dat we zwanger zijn en dat onze kleine meid ons komt vergezellen. En hoe je het went of keert, het komt vast goed! Daar zijn we van overtuigd!!

 Groeten, Jeroen

Een nieuwe look bij deze toch wel nieuwe fase die we ingaan.

Eindelijk kunnen we gaan genieten. De 20 weken echo is positief verlopen. Alles zit erop/erin en eraan! Het is ongelooflijk om te zien, een minimensje. Zo klein en toch alles er al erop en eraan. Maf……Het was ijskoud op de echokamer, maar daar had ik geen last van. Van de opwinding gloeide ik van top tot teen.

Waar zal ik eens beginnen met vertellen. Het meisje (na ja meisje…. de arts in opleiding) moest zo denken wij examen doen. En ons kindje wilde niet echt van harte meewerken door er goed voor te gaan liggen ofzo. Allereerst hielp ze ons even uit de spanning of het een zoon of een dochter ging worden. Meteen punten, want ze had het goed gezien. Daarna in de vrichtwaterpunctie-uitslag gekeken en inderdaad, goed gezien: Een dochter! maar dat had je vast niet verwacht met de mooie nieuwe roze look.
Wat er op het moment door mij heenging dat het een meisje was, was echt niet te beschrijven. Dolgelukkig gewoon. Een zoon was uiteraard ook helemaal geweldig geweest, maar gezien het aantal jongens bij jeroen zijn familie en zijn broers die ook alleen maar zoons krijgen, is dit wel extra speciaal.

Daarna ging het onderzoeken echt beginnen. Alles opmeten en goed bekijken. Vakwerk hoor, want ja wat ik als niet-ervaringsdeskundige herkende uiteraard de contoueren van het lichaam, maar daarnaast alleen het hart, de ribben, de ruggegraad. Maar alles wat ze meer bekijken, zoals de nieren, bloedvaten, hersenen etc. Echt knap!
Onze dochter lag zo lekker met haar hoofd in mijn bekken, dan het opmeten van het hoofde en de hersens eigenlijk onmogelijk was, dus eerst gingen ze even verder en steeds keken ze even of mevrouw al beter was gaan liggen, maar nee hoor. Dus toen plan B. Ik werd met mijn benen in de lucht gelegd om haar wat meer naar boven te krijgen. Wat lukte en toch een goede meting kon volgen. Toen we bij de benen en de voetjes aanbeland waren, volgde iets grappigs. Kijk zegt de dokter haar teen naast haar grote teen is langer dan de grote teen. Wat ik ook heb, dus dat riep ik direct. De voeten van moeder dus. Verder had ze lange benen, ook van moeder. En ze waren slank..na ja dat zal ze dan wel van vader hebben, dat kan niet van moeder zijn. hihi.
Na 3 kwartier onhandig gelegen te hebben met mijn benen in de lucht, sliepen mijn voeten toch wel lichtelijk… Als laatste nog een mooi foto’tje maken van het hele kindje. maar helaas ze was echt niet van plan om zich even te showen. Dus dat is wel jammer. Uiteindelijk wel half op de foto gekregen.
Ook kregen we een foto’tje mee van het voetje. Als je goed kijkt zie je idd dat de ene teen groter is. Een van de 7 schoonheden dacht de arts. Nou die kan ze in haar zak steken!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Toen we buiten stonden uiteraard eerst even een sprongetje van geluk. Het is een meisje!! WHAAA en WHAAA het ziet er allemaal goed uit. Nu kunnen we dus echt gaan genieten van de zwangerschap. En ons serieus voorbereiden met spulletjes en het inrichten van het kamertje.

Helaas, wat ik helemaal vergeet door dit blije nieuws, lig Jeroen alweer 2 weekjes in het ziekenhuis. Na 8 weekjes alweer, echt vervelend en balen. Wederom longbloedingen die weer bestreden moeten worden met een opname. Godzijdank was de echo in rotterdam en kon hij mee, want had hem hierbij echt niet kunnen missen.

Na een drankje en een stuk taart in het restaurant hebben we oma en opa’s in spe gebeld met het heuglijke nieuws. En daarna toch afscheid moeten nemen en aan de terugreis begonnen die uiteraard even langs de babystunter was, waar onze dochter haar eerste jurkje gekocht werd door oma. Helaas wa shet sluitingstijd en werden we buiten gekeken. Dus toen gauw met mijn moeder mee naar huis voor de maaltijd. (hoe feestelijk!! Spuiten! naja wel lekker en gezond!) In Dussen aangekomen rijd ik de oprit op en ik roep. Mam! Je auto! Ze zegt: Wat? Ik zeg:”Je auto!!” Ja zegt ze, die staat voor de auto van pa. Nou ik zeg die staat nog op de carpool aan de snelweg!! Want daar hadden we elkaar getroffen die middag! OEPS! Gierend van het lachen reden we dus nog even terug naa rde snelweg. Taj het is ook wat hoor … haha.

Inmiddels ook in Breda voor gewone controle geweest, alles in orde. ik voel me ook perfect. Beetje bandenpijn, maar verder niet veel te klagen. Tja schijnt dat ik wel wat last heb van hormonen, maar ach volgens mij hebben die mensen daar gewoon last van…
Ik mag nu verder onder controle bij een verloskundige en op het eind van mijn zwangerschap moet ik terugkomen bij de gynaecoloog voor de zekerheid. Dus dat voelt wel goed.

Jeroen mag zoals het ernaar uitziet 30 dec weer naar huis, dus de feestdagen moeten we nog even in rotterdam vieren. Het is niet anders. Maar we maken er het beste van met zijn tweetjes (beetje drietjes)!!

Nou het verhaal is weer veel te lang geworden, ga aguw stoppen.

Tot de volgende update!

EIN_DE_LIJK!!! Na 3 weken en 2 verschrikkelijk lange dagen wachten kwam dan eindelijk de brief met het verlossende bericht dat er geen afwijkingen gevonden zijn! Super dus!!!

Morgen de 20 weken echo. Dus als die ook positief is, waar ik vanuit ga, dan gaan we dus echt genieten…..en vooral eindelijk winkelen!!!!!!!!!!!

Later meer nieuws!

Groetjes, Naomi

We gaan lekker! We zitten inmiddels in de 17e week en het gaat lekker. Na de punctie nog een paar dagen last gehad van mijn buik. Vrijdags op controle geweest bij de gynaecoloog en het vruchtwater was netjes aangevuld en de kleine was netjes op schema wat betreft groei. Dus wat willen we nog meer! Ja de uitslag van die punctie….nog heel ff geduld hebben. Kan niet lang meer duren. Deze week zal hij hopelijk op de deurmat vallen. En dan is ook het geslacht vastgesteld!! Spannend!!!Kan niet wachten op die uitslag….

Afgelopen week maar eens voor een gedeelte nieuwe garderobe aanschaft. Want mn broeken gaan echt niet meer dicht. JIPPIE! Mensen beginnen nu ook te zien en te vragen, dus vol trost laat ik mijn buik zijn. En over 9 maanden wissel ik de truitjes weer om voor slobbertruien, want dan moet het weer verborgen worden. haha.

Nou op dus naar de uitslag en op naar de 20 weken echo!

Naomi

Vandaag was het zover: De vruchtwaterpunctie.

Wachten en nog eens wachten tot we aan de beurt waren uiteraard. En toch wel steeds meer zenuwen hoelanger het duurde. Toen we aan de beurt waren, mocht ik direct plaats nemen op de tafel. En ging de arts kijken met de echo. Opluchting 1!! Alles zat er nog steeds op en aan en was mooi gegroeid!
En toen kwam hij met een mooie dot watten en maakte heel mijn buik mooi roze. hihi.

En vanaf dat moment brak mij het zweet uit. Heb ik alleen nog maar de naar Jeroen gekeken. Echt prettig was het niet te noemen. De arts was ook dusdanig stug dat hij niet vertelde wat hij deed. Ik voelde dus alleen wat hij deed en dat voelde niet prettig. Krampen en stekend gevoel in je buik.  Ik voelde echt hoe hij in het vruchtzakje prikte en met het spuitje het vruchtwater optrok.
Ik kneep hem echt en wenste maar dat het zo snel mogelijk voorbij was. Gelukkig begon Jeroen tegen mij te praten en vertelde me wat de dokter deed. Wat wel erg prettig was, want het was toen bijna gepiept. Nog even de 15 cm lange naald uit mijn buik trekken en klaar was kees….. Pff niet echt een positieve ervaring dit keer.

Nu de komende dagen niet belasten, niet tillen en bukken. En vooral niet stofzuigen etc. helaas voor Jeroen dus! hihi.

Voor meer info. www.nvog.nl

We zijn nog steeds zwanger!! week 13, dag 1 zitten we vandaag!!  Het is echt een ongelooflijk verhaal.

Nee het is allemaal geen grap:
Wat was het een ellendige week die laatste week van september. Op maandag dat beetje bloedverlies waarop de huisarts constateerde dat mijn baarmoedermond open aan het gaan was en het eruit ziet als een miskraam. Geen sprankeltje hoop gaf ze meer, dus ja wat doe je dan…..vertrouwen op je arts. Na een week mocht ik pas op controle komen in Rotterdam. In die week op woensdagnacht werden we rond 1 uur opgeschrikt door een longbloeding. Hè, dat konden we er nu net bij gebruiken. Dus met enige haast een vriend uit bed getrommeld, een tasje ingepakt en op naar Rotterdam. Een lange nacht op de eerste hulp volgde. Met het uiteindelijk resultaat uiteraard dat Joris en ik om 6.00 eindelijk aan de terugreis konden beginnen.
De ochtendspits kwam op gang, dus alle felle lampen die ons tegemoet kwamen deden zeer aan onze zeer vemoeide ogen.

Om 7.15 lag ik dan eindelijk moe en verdrietig in mijn bedje. Om 9.00 moest ik present zijn op het werk, dus besloot ik om 8.15 mn wekker te zetten en iets te laat te komen. Om zo een uurtje slaap te pakken. Had ee lange dag tot 21.00 voor de boeg. Dat werd natuurlijk niks. Na de vergadering, maar naar huis gereden om om 17.00 weer terug te rijden en mijn plichten te vervullen. Hoe ik dat heb gedaan, is mij nog een raadsel.
De vrijdag ben ik uiteraard voor mijn weekenddienst naar rotterdam geraced en deed ik er 2 uur over om in Tilburg te komen en net optijd te komen. Die zaterdag had ik mijzelf maar eens uitgenodigd bij mijn ouders. Waar ik sinds jaar en dag weer eens een keer heus op mijn mieter kreeg. Waar ik wel niet mee bezig was. Ehm tja…
Inderdaad ik was gebroken en het is natuurlijk makkelijk om door te rennen dan bij alle emoties stil te staan. Dus verplicht rusten en met mijn ouders op bezoek bij Jeroen. Die zaterdag sliep ik bij mijn ouders en werd ik nog brakker wakker dan dat ik ging slapen. Maar er stond alweer een druk schema op mijn planning. Helaas raakte wij ook nog een “tante”van Jeroen kwijt deze week. Ze was ernstig ziek. Jeroen kon dus niet naar haar uitvaart, vanwege de geplande embolisatie. Dus hadden we overlegt met de arts dat we zondag even naar de opbaring mochten gaan kijken. Dus mijn plan was Jeroen te halen, naar de opbaring te gaan en weer terug te brengen. Daar stak mijn verstandige moeder een stokje voor. Uiteindelijk heb ik hem wel gehaald en heeft Joris (onze grote schat!) hem weer teruggebracht. Waarop ik in een stil huis kwam en mij alles behalve lekker voelde. Tot overmaat van ramp moest de auto weg voor keuring, dus mobiel was ik ook niet meer. Dus toen maar moeders gebeld en die is mij direct komen halen. Die vond het maar al te fijn dat ik in de kamer naast haar zou slapen en niet 20 min van haar vandaan. Die droomde dat ik badend in bloed lag enzo. En ik begon me nu ook meer en meer zorgen om mijzelf te maken. Had buikpijn, maar verder gebeurde er maar niks.

Die maandag moesten we dan eindelijk naar het ziekenhuis. Om 14.30 pas, dus ow ow ow wat duurde die ochtend lang. Mijn moeder zou met ons mee gaan, want ik had geen auto en dat was wel een prettig idee, want ja het zou toch een naar iets zijn als ze gaan kijken en misschien wel meteen gaat curreteren. Die ochtend belde ik ook de dokter op dat ik eigenlijk wel meteen die curretage wilde. Waarop de arts mij vragen stelde en eindigde met: laten we straks eerst eens even kijken met de echo, want dat moeten we eerst uitsluiten.
Na een zenuwslopende zit in de wachtkamer werd ik dan eindelijk geroepen. Ik spring omhoog en loop in ene vlot vaartje naar de behandelkamer. De arts groet mij en slingert de deur dicht. Daar stonden Jeroen en mijn moeder dan. hahahaha Dat was een komisch moment. Toen we allemaal “veilig” binnen kwamen draaide de arts er niet omheen en mocht ik meteen plaats nemen op de welbekende stoel.
Met een lijf vol spanning keek ik naa rhet gezicht van de arts die grondig naar het beeldscherm keek. En toen zei ze: “ik weet niet of jullie het ook zien, maar ik zie hier toch en een hartje kloppen.” Vol verbazing en ongeloof kijk ik Jeroen aan. Ondertussen spring oma in spé overeind en begint juichen. Na drie keer aanwijzen zag ik toch ook echt dat er een hartje klopte en dat er een heeeel ander wezentje in mijn buik zat dan 2 weken geleden, het kreeg al een beetje vorm.

Geheel in de war verlieten we de dokter. Tijd voor een ijsje en telefoontje naar een paar mensen  en daarna het nieuws vertellen op de afdeling. Nog enigzins onder de indruk liepen we terug naar Jeroen zijn kamer. De zusters zeiden niks, die wilde ons maar even met rust laten. Maar toen we de echo foto lieten zien waren ook hun helemaal blij.
Die avond ben ik dus mooi weer thuis gaan slapen, nou ja slapen. Mijn hoofd begon alles te verwerken en dat was best wel maf. Moet ik nu blij zijn? Waarom dacht de huisarts nou dat het een miskraam was, waarom wilde Rotterdam dan niets zeggen over die baarmoeder. Na een paar dagen begon ik pas weer aan het idee te wennen. We hadden het voor veel mensen nog eventjes stil gehouden, want ja we waren toch wel erg aangestast in het vertrouwen dat dit nog goedkomt. Maar inmiddels zijn we weer gewend en hebben we alweer 2 x een echo gehad en hebben we ons kindje vrolijk zien spartelen in mijn buik.
Ook heeft de gynaecoloog mijn baarmoeder willen bekijken en die zsit POTDICHT! En lijkt het er dus sterk op dat de huisarts wel een grof foutje heeft gemaakt. De gynaecoloog zei me ook dat je dat niet op die manier mag/kan constateren, maar goed wat geweest is is geweest. Het is niet meer terug te draaien en we mogen blij zijn dat alles er voorlopig goed uitziet.

Over enkele weken hebben we nog wel een vruchtwaterpunctie gepland. Om uit te sluiten dat echt alles in orde is met onze kleine spruit. Dat was nog wel een moeilijke beslissing, maar gezien de enigszins verhoogde kans vanwege de ICSI hebben we besloten dit aan te gaan. Dus we zijn nog nog 100% ontspannen zwanger,maar al weer voor meer dan 90%.

Tot de volgende update!

We hebben vandaag slecht nieuws . Gistermorgen werd ik wakker en had ik bloedverlies. Heb ik een aantal weekjes terug ook gehad, maar toen zat alles goed, maar nu was het veel meer en voelde het niet goed. Dus naar de huisarts gegaan en die heeft eventjes gekeken en het ziet er naar uit dat de zwangerschap ten einde is.Niet voor 100% En dat gevoel had ik al direct. Ik voelde me de afgelopen 4 dagen ook anders dan de afgelopen weekjes. Ik had ineens weer wat meer eetlust en kon weer wat ondernemen, terwijl ik de eerste weekjes echt tot weinig in staat was en niet aan eten denken moest.

We moeten over een weekje terug naar het ziekenhuis om te kijken of dat het vruchtje al verdwenen is of dat ze dat weg moeten gaan halen of we nog even af moeten wachten. Ik hoop maar dat het spontaan eruit komt, want een narcose is niks voor oompie! Maar hoe dan ook, het zal gepaard gaan met behoorlijk wat bloed en  buikpijn heb ik me al laten vertellen door de dokter. Niet echt fijn om naar uit te kijken. angstig vooral, angst voor t onbekende. En nu ook meer angst voor een nieuwe ivf-poging. Want hoe dan ook, zal daar nu meer spanning bij komen.
 
Hadden we vorige week nog zulk positief nieuws, nu dus de domper waar we toch stiekem ook best wel heel erg bang voor waren. Het kon toch niet allemaal in één keer gaan. Positief is dat we weten dat een ivf-poging aan kan slaan en dat ik zwanger kan worden.
 
Maar nu is het gewoon even zwaar kl*te en hoop ik dat we ons hier gauw doorheen gaan slaan.
 
Groetjes! Ook van Jeroen

Naomi

Daar zijn we weer! Het is eventjes geleden, des te meer hebben we te vertellen.

Op 20 augustus was het dan zover. De terugplaatsing van het embryo. Aangekomen in Rotterdam kwamen we weer dezelfde koppeltjes tegen die we maandags bij de punctie tegen gekomen waren. Leuk! Die zitten dus ook nog in de race!
We werden naar binnengeroepen. Binnen enkele minuten had ik de wel vertrouwde sprei weer tussen mijn benen en kon het feest gaan beginnen. De laboratoriummedewerker zat gebogen boven de microscoop en maakte het slangetje met de embryo daarin gereed. Ze vertelde ons dat er 5 eitjes bevrucht waren van de vangst van 7. En dat er 3 embryo’s ontstaan zijn, waarvan 1 heel mooi. En waarvan 2 wat mindere, die nog een kans kregen in de “broeikast”. Om als ze goed genoeg waren ingevroren te worden voor een volgende poging. Maar werd ons gezegd, dit gebeurd weinig, dus pin je er niet op vast. Wat ook niet het geval is geweest.
Toen was het dan echt zover, een slangetje werd in mijn baarmoeder geprikt en in dat slangetje kwam het slangetje met de embryo. Nog even een check van geboortedatums en namen etc en huppakee daar ging de kleine van Dongen in spé.
En toen was het wachten geblazen. Tot 1 september in volle verwachting van wat er komen ging. Al misselijk? Al moe? Geprikkeld? Niet echt iets van dit alles.

Op 31 augustus een hebben we 2 zwangerschapstesten gekocht.
Ik als klungel had ze ook allebei nodig. De ochtend van 1 september moest ik om 06.20 toch ECHT plassen. Dus ik eens checken of manlief al wakker was, en jawel hoor. Dus daar gaat ‘ie dan. Uiteraard lag alles klaar in de badkamer en ging ik aan dit avontuur beginnen. Staafje in je urinestraal houden, klinkt makkelijk toch?!? Niet als je kei zenuwachtig bent!!! En net wakker bent. Dit liep uit op een drama, dus JEROEN!!! haal gauw een glas!!! Dus ik mn plas ophouden en hopen dat ik nog voldoende over had. Pfff gelukkig nog voldoende. Dus staafje er 5 sec in en toen 5 minuten wachten. Gespannen zaten we de minuten weg te kijken op de rand van het bed. Terwijl de test lag te kleuren in de badkamer.
Samen stoven we naar de badkamer toen de minuten eindelijk voorbij kwamen. Met bonsende hartjes keken we!!

EN JA!! 2 streepjes!! WE ZIJN ZWANGER!! WHAAAAAAAAAAAA……..samen maakte we een vreugdedansje in de badkamer.
Heel de dag waren we van ons stuk. Bij de super gauw roze en en blauwe muisjes gehaald en een lekker beschuitje 1/2 om  1/2 gegeten hebben om deze stap te vieren.
Uiteraard ook een telefoontje richting de ivf afdeling. Waar enthousiast gerageerd werd toen ze dag dat dit de eerste poging is. Dat is toch iets wat niet dagelijkse kost is. Voor ons was het daarom ook allemaal erg onwerkelijk en keken we uit naar de dag vandaag. De eerste echo.

 
Eindelijk was het vandaag. Ondanks de spanning toch goed geslapen. We werden wakker op de camping, waar we een weekje geweest zijn. In het zonnige Zeeland. Heerlijk vakantie gevierd. Vanuit Zeeland gingen we via brabant naar Rotjeknor. Waar we uiteraard 3 kwartier te vroeg waren dus konden gaan zenuwpezen in de centrale hal. Om 13.45 naar de afdeling gelopen en we zaten half en we werden al geroepen. De vorige patient was er niet, dus huppakee lekker optijd aan de beurt. Na wat vraagjes was het eindelijk zover. We gaan eens even kijken! Met bonkend hart lag ik daar weer charmant in de stoel met een zenuwachtige man naast mij. Daar gaan we dan. Ehm hoeveel hadden we terug geplaatst vroeg de dokter! (door ons hoofd ging meteen, owjee owjee owjee toch niet 2 he) Ik zie er maar 1 zei de dokter. Dus dat is mooi! En ik zie al wat bewegends, maar het is moeilijk te zien. Ze probeerde het beeld te vergoten, maar daardoor werd het wat vager om te zien, maar na 3x aanwijzen zag ik het dan eindelijk ook. Een knipperlichtje! Daar wassie dan onze August of toch May? (Kijk zo noemen we momenteel onze kleine spruit. August voor een jongen, in augustus ingenesteld. Voor een meisje May, want in mei ben ik uitgerekend.) Zo gemakkelijk is dat dus, een naam kiezen. hihi

 Hoe nu verder was onze brandende vraag. We zijn nu klaar op de IVF afdeling en mogen nu de controles in de buurt gaan doen. Wel moet ik op controle bij de gynaecoloog. Vanwege het PCOS syndroom, wat ik eerder al eens uitgelegd heb. Dus ja discussie met mijn man. Zullen we Tilburg of Breda bellen? Tilburg is wel handig als ik een keer ervoor of erna werken moet. Breda is toch Jeroen zn stadje he, NAC. Dus ik ging voor Tilburg, maar terwijl ik het nummer google roept meneer, NEE BREDA! Dus ja je luistert toch naar je man he. Straks pesten ze mijn kind nog met KRUIKENZEIKER! Maja, papa is ook een kruikenzeikerTJE!
Ach Oosterhout kon ook, dus ja dat is echt dichtbij. Dus ik bellen en op 19 oktober kunnen we terecht bij de gynaecoloog. Tot de 24e week van de zwangerschap blijven we in Oosterhout en daarna ga je automatisch over naar Breda, wat bij Oosterhout hoort.
Wel krijgen we in Rotterdam nog prenataal onderzoek. Dit krijg je automatisch als je zwanger bent via ivf-icsi. Hier moeten we 12 oktober heen.

Het blijft nog steeds onwerkelijk en spannend, maar we beseffen ons steeds meer dat we nu dus ECHT WEL ZWANGER ZIJN!!!! WOEIIIIIIIIIIIIIIIIIII!IIIIIIIIII

Tot de volgende update!